Speech 13 maart 2010 (AZ-RKC)
Omdat de officiële plechtigheden gister enigszins uitliepen en omdat ik mezelf nauwelijks kon horen doordat alles terug galmde, heb ik niet mijn hele speech kunnen houden. Dat gaf niets, want het was een fantastisch onthaal en een warm bad gisteravond en ik wil iedereen bij AZ nogmaals enorm bedanken. Hieronder de oorspronkelijke speechtekst:
Ik ben hier vandaag om na 16 jaar afscheid te nemen als voorzitter van de mooiste club van Nederland.
Dat betekent niet dat ik weg ben bij AZ. Dat wil ik niet, dat willen jullie niet en het kan ook helemaal niet...
... hoe zou iemand ooit afscheid kunnen nemen van AZ?
Ik neem vandaag alleen afscheid van een functie.
En heb van jullie meteen een nieuwe gekregen: die van ere-voorzitter.
Ik blijf dus gewoon bij AZ.
Ik blijf gewoon naar wedstrijden komen.
Ik blijf gewoon op mijn stoel zitten.
Ik blijf gewoon met jullie, alle trouwe AZ-supporters, vechten voor het hoogst haalbare.
Voor het landskampioenschap.
Voor Europees voetbal.
AZ is groot geworden met vallen en opstaan.
Heel veel vallen, maar ook altijd weer: opstaan.
We promoveerden naar de Eredivisie in 1996.
De weg naar boven was echter niet zo eenvoudig.
In 1997 degradeerde AZ weer.
Maar weer knokten we ons terug naar de Eredivisie.
Daarna ging het steeds beter. We groeiden, we verbeterden en we presteerden, landelijk en Europees.
In 2005 maakten we korte metten met Auxerre, met Glasgow Rangers, met Sjachtar Donetsk, met Villarreal.
En jawel hoor: Wie haalde de halve finale van de UEFA-cup in 2005? AZ...
Weer kwam er een dal. In 2006 werden we tweede in de competitie om het landskampioenschap.
In 2007 werden we zelfs maar 3e.
Maar ook toen was er weer goed nieuws: want wie bereikte in datzelfde jaar de bekerfinale? AZ...
In 2008 volgde een nieuw dal.
In het jaar waarin we hadden gehoopt kampioen te worden, werden we slechts 11e.
De teleurstelling was enorm.
Maar gaven we op? Nee...
We knokten ons weer terug.
En in 2009 kwam alles bij elkaar.
De spelers waren fantastisch.
De supporters waren fantastisch.
De staf was fantastisch.
En... de uitslagen waren fantastisch.
Want wie werd er voor het eerst in 28 jaar landskampioen op zondag 19 april 2009? AZ...
Vrienden, we hebben veel meegemaakt de afgelopen 16 jaar. Pieken en dalen, maar altijd: samen.
AZ-er ben je voor het leven.
Ik laat de club nooit los.
Ik laat jullie nooit los.
En jullie mij gelukkig ook niet.
Ik heb de spandoeken gezien die jullie voor mij hebben gemaakt.
Ik heb er ook een voor jullie:
AZ, bedankt!